Karaburun.tk

Karaburun Bilim Kongresi dostlarına selam ederim

Wed, 16 Sep 2009 15:26:59 GMT

Esin Candan*

Karaburun’da 3-6 Eylül boyunca devam eden bilim kongresi, katılan herkeste memnuniyet ve geleceğe dair umut bırakırken, ben de dört günün ardından gidenlere “Dostum alem seninçün ger olur düşmen bana / Gam degil zira yetersin dost ancak sen bana”** dizeleriyle veda etmek ve "Seneye yine görüşmek dileğiyle" demek isterdim ama içime bir mahzunluk çöktüğünden değerlendirme yazısını bile bitiremedim.

Dört günün değerlendirmesini yapmaya gelirsek; ilk gün yani Perşembe günü, Bilim Kongresinin açılış konuşmaları yapıldı, ardından düzenleme kurulundaki arkadaşlarımızdan Barış Alpaslan’ın yöneticiliğinde Gaye Yılmaz, Mehmet Türkay ve İzzettin Önder’i konuşmalarıyla başladı. Oturumda konuşmacıların Türkiye’nin Seksen Sonrasındaki ekonomik ve politik açıdan değerlendirmeleri ve döneme dair tespitleri içeren konuşmalarını dinlediğimizde kongrenin ne kadar dinamik ve sorgulayıcı geçeceğinin ipuçlarını görmüş olduk.

Kongrenin bütününe bakıldığında çok çeşitli alanlarda tartışmalar ve konuşmalar yapıldığını söylemek mümkün . Konuşmaların arka planında genelde temanın önemi vurgulanmakla birlikte sadece 1980 tarihi bir milâd olmadığını aslında bütün dünyada 1970’li yıllarda başlayan dönüşüm Türkiye’de de etkisini göstereceğini ki; nitekim 24 Ocak ekonomik kararlarının toplumsal bir dirençle karşılaşmaması ve “komünizm hastalığı” ile mücadele etmek için 12 Eylül Askeri Darbesinin de koşulları hazırlanmış olduğu vurgulandı. Bu kıyımın ardından yeni bir toplum projesi hayata geçecekti. Artık liberalizm ve islamizm soslu yemekler sofralarımızın gözdeleri, içecek olarakta kola ve viski…

Yaşamımızın her alanında görülen yansımaları farklı bilimsel disiplinlerle bakmaya ve anlamaya çalıştık. Bugüne müdahale etme hallerimizi, yaşam pratiklerimizi ve Türkiye gerçeklerini kavrayabilmemiz için çok sesli ve çok araçlı olmaya gayret gösterdik ve güzel bir iş başardığımızı düşünüyorum. Akademi içinde kalan tartışmalarda “sinme” ve sesimizi kontrol etme davranışımız (bu görevi bazen kendimiz bazen de ötekimiz üstlenmekte) üniversiteden uzakta, (görece***) daha özgür bir tartışma ortamında yani Karaburun’da gerçekleşti.

Sokağın bilgisi oturumunu seyrederken bunu tam olarak gözlemlemek mümkündü. Çünkü bizim “akademik terbiyeyi” sindirmiş akıllarımızdan daha farklı dille, yalın söylenmek istenen sözler vardı. Buna hayran kalmamak elde değil. Geceleri de Dicle Üniversitesi ve İzmir Üniversiteleri (Dokuz Eylül, Ege) öğrencileri kendi deneyimlerini ve bilgilerini paylaştıkları konuşmalar ve dertleşmelerle bezenmiş hoşsohbetlere konuktuk…

Deneysel çalışmalar da vardı; Suzan Orhan’ın ve Nezaket Tekin’in “12 Eylül Bellek Atlası” bunlardan sadece bir tanesidir. Ahmet Haşim Köse’nin yürütücülüğünü yaptığı Türkiye’de sosyalist solun dönüşümü tartışması son derece keyifle izlenen oturumlardan birisiyken aynı anda gerçekleşen tarım oturumu da bana göre renkli ve ilgiyle izlenmekteydi. Fuat Ercan’ın yürütücülüğünü yaptığı yedi dakikalık sunumlar ise kongrede ilk kez yapılan ve son derece dinamik oturumlar arasındaydı.

Pazar günü Türkiye’de işkencenin 80 sonrası toplumsal etkisi oturumu hafızamıza kazınan oturumlardan birisidir. Kapanış oturumu da en kalabalık oturumlar arasında…

Yaşam akıp giderken hangi araçlarla dünü ve bugünü anlamaya çalışıcaktık? Herbirimiz en yi bildiği yöntemlerle elbette, bazılarımız iktisatla, bazılarımız felsefeyle, müzikle, fotoğrafla ve birbirinden beslenerek soru(nu)muza cevap aramaya devam etmeli…İşte kongrenin bu ahengi yakaladığını düşünmekteyim. Bizim renklerimizde ve seslerimizde bir senkronizasyon var. Bu sebeple gelecek tahayyüllerimiz ve düşlerimiz için çok sesli, birbirini eleştirebilen, birbirimize tahammül edebilen akıllarla arayışlarımıza Karaburun’da devam etmek dileğiyle…

* Karaburun Bilim Kongresi Düzenleme Kurulu Üyesi

** Fuzuli, Gazel 9

*** Görece dememin sebebi hala bürokratik –akademik gölgelerimizin varlığı ve onlardan tamamen kurtulamamış olduğumuzu düşünmemdir.

Karaburun’da "Yalnız Devler"

Mon, 14 Sep 2009 00:00:00 GMT

Emine Uyar

Karaburun’a dört kilometre uzaklıktaki Bozköy, 1. Plastik Sanatlar Sempozyumu’na ev sahipliği yapıyor. “Yalnız Devler” adını taşıyan sempozyum, yarın sona eriyor.

Sempozyumun teması, yörenin mitolojik ve tarihsel geçmişinde yaşanmış olan ve günümüze dek uzanan yalnızlaşmanın kişisel ve toplumsal boyutta ele alınması olarak belirlenmiş.

Mitolojide yer alan Mimas’ın yörede yaşamış ve ölmüş son dev olması, Şeyh Bedrettin yandaşlarının Karaburun’da kılıçtan geçirilerek adanın yıllarca iskana kapatılması, cumhuriyet döneminde yarımada nüfusunun önemli bir kısmını oluşturan Rumlar’ın mübadele nedeniyle yarımadayı terk etmeleri ve günümüzde de ekonomik nedenlerle gençlerin şehre göçü, nüfusun yüzde seksenini oluşturan yaşlıların yalnızlığı, hem de günümüz insanının sorunu olan yalnızlık, sempozyuma ilham vermiş.

Karaburun’a sonradan gelip yerleşen İkbal Buğra ve eşinin öncülüğünde kurulan Bozköy Kültür Sanat ve Sosyal Gelişim Derneği’nin çalışmalarıyla hayata geçen sempozyumla ilgili sanatçılarla görüştük.

Ressam Mustafa Horasan, sempozyumda heykel çalışıyor. Halka açık bir sanat etkinliği yaptıklarını ve insanların katılımını beklediklerini dile getiren Horasan, “Bir yandan da bir kaynaştırma çalışması. Sanatçılarla, yapıtlarla, yöre halkının yan yana gelmesini istiyoruz. Bir etkileşim meselesi bu”. Heykeltraş Cumhur Ata Türk de, sempozyumun içeriğini öğrendikten sonra büyük bir keyifle katıldığını belirterek, ilgiden memnun olduklarını söyledi.

KARABURUN’DA ÇOCUK KALMADI

Bozköy Kültür Sanat ve Sosyal Gelişim Derneği kurucularından İkbal Buğra, şehre olan göçten dolayı terk edilen okulları onarıp tekrar işler hale getirmeyi planladıklarını söylüyor. Sempozyumun ardından, Karaburunlu çocuklar için fotoğraf, temel resim eğitimi gibi çalışmalar yapacaklarını dile getiriyor.

Sanatçıların eserlerini Bozköy’e bağışlayacağını ve ileride küçük çaplı bir müze ya da sanat galerisi kurma düşüncelerinin olduğunu ifade eden Buğra, İzmir’de de bir sergi açmayı düşündüklerini belirtti. (Karaburun/EVRENSEL)

SEMPOZYUMA KATILAN SANATÇILAR

Reyhan Abacıoğlu, Seyhan Boztepe, Antonio Cosentino, Tülay Çelikel, Cemal Demir, Günay Demir, Mustafa Horasan, Selahattin Kara, Burcu Pelvanoğlu, Cumhur Ata Türk, Selahattin Yıldırım, Erdoğan Zümrütoğlu.

Köyde bir de, “İmece Bozköy Şenliği” düzenlendi. Karaburun ve Bozköy’de yaşayanlardan kurulu, halk müziği grubu ve gitar kursu alan çocukların oluşturduğu grubun birer dinleti sunduğu şenlikte, köyde oturanların yaptığı yemekler hep birlikte yenildi, köyün yaşlıları ile birlikte Karaburun Belediye Başkanı Serdar Yasa Harmandalı oynadı.

Karaburun Bilim Kongresi sona erdi

Tue, 08 Sep 2009 00:00:00 GMT

“80’den Sonra…” başlığı ile bu yıl dördüncüsü düzenlenen Karaburun Bilim Kongresi sona erdi.

Ülkenin pek çok üniversitesinden akademisyen, araştırma görevlisi ve öğrencinin yanı sıra çok sayıda aydın ve sanatçının da katıldığı kongre, önceki gün yapılan, işkence, sağlık ve ideoloji konularındaki oturumların ardından öğleden sonra “Gelecek İçin…” başlıklı bir kapanış forumu ile sonlandı.

Şebnem Korur Fincancı, Türkcan Baykal, Ümit Ünivar, Melek Göregenli, Bahattin Özdemir ve Nadir Arıcan’ın katıldığı forumda, işkencenin tanımı, evrensel ve iç hukuktaki yeri, Türkiye’de işkence, AİHM’e yansıyan raporlar ve sonuçları, işkencede cezasızlık ve İstanbul Protokolu işlendi.

“İktidar, Kapitalizm ve Tıp”ın ele alındığı oturuma, Tolga Ersoy ve Cem Terzi katıldı. İbrahim Sivrikaya’nın yürüttüğü oturumda, sürdürülebilirlik ve tıp, toplumun güdülenmesinde tıbbın rolü ve medikalizasyon konuları ele alındı. Katılımcıların soru ve katkılarıyla epeyce uzun süren bir oturum gerçekleşti.

İdeoloji ve söylem başlıklı oturumda, Neşe Özgen ve Çalışma Grupları sunumlarını gerçekleştirdi. Oturumda, neoliberal politikaların aydınlar üzerinde yarattığı dönüşüm irdelendi, yeni sağ aydınların işlevi Taha Akyol üzerinden anlatıldı.

Düzenleme Kurulu Üyesi Nida Kamil Özbolat’ın yürütücülüğünü yaptığı Kapanış Oturumu’nda, Hasan Ünal Nalbantoğlu, “Gündelik Yaşam” popülizminin eleştirisini ele alarak, “Felsefenin yalnızlıkla ilgili bir yanı var. Sokak aralarına ve Pazar yerlerine ait bir uğraş değil. Ancak, üretim sektöründeki insanlardan, sokağın bilgisine sahip kişilerden öğrenmek gerek teoriyi bırakmaksızın” görüşlerine yer verdi.

KÜLTÜR ETKİNLİKLERİ

Kongre boyunca, “Kimlik ve İtaat”, “80’den sonra… Bellek Atlası” gibi fotoğraf sergileri açıldı, “Nakit”, “Silikozis”, “5 No’lu Cezaevi”, “İsyan-ı Nisvan”, “Behice Boran: Son Nefesine Kadar”, “Şifa Arayan Allianoi” gibi belgeseller yönetmenlerin katılımıyla gösterildi. Ayşegül Devecioğlu’nun katıldığı bir Edebiyat Matinesi gerçekleştirildi.

GÜÇLÜ NEDEN ZAYIFA HİZMET EDER?

TÜLİN Öngen, Spartacus’un, “Güçlü neden zayıfa hizmet eder?” sorusunu sorarak başladığı sunumunda, insan özgürlüğünün, tek başına ve tekil bir çabayla olamayacağını belirtti. Birleşik bir hareketle, etik ve politikayı birleştirmeden insanın özgürleşmesinin mümkün olmayacağını dile getiren Öngen, ‘80 sonrasında, akademisyenlerin tektipleştiğini, anonimleştiğini belirtti. ‘80 sonrası, solun etkisizleştirildiği, yeni sağ, yeni liberal, postmodern düşüncelerin yerleştirildiği, evrenselliğin karşısına tikelliği çıkaran, sınıfsallığın karşısına kimliği koyan, özneyi nesnelliğe indirgeyen yeni bir akademisyen tipinin ve iktidar şebekesinin oluştuğunu ifade eden Öngen, bu durumun, yine üniversite içinden karşı koyuşlarla ve bilim insanının ‘80’den önce olduğu gibi sınıfla bağ kurması ile kırılabileceğini dile getirdi.

Fikret Başkaya, kaptializmin insana verebileceği hiçbir şeyin olmadığını, sürdürülebilir, insani kalkınma gibi şeylerin mümkün olmadığını vurguladı. Sol hareketin teknolojiye karşı iyi bir tavır gösteremediğini savunan Başkaya, “Modern teknoloji de kârı arttırmak üzere üretilmektedir. Kendisi sorun olan bir şeyin insanlığın sorununu çözmesi mümkün değildir” dedi. Temel Demirer de, ‘80’li yılların politikadan örgütlü mücadeleye, umuttan ütopyaya ağır darbeler alınan bir süreç olduğunu belirtti. (İzmir/EVRENSEL)

Karaburun ve Mordoğan bilimi ağırlıyor

Sun, 06 Sep 2009 00:00:00 GMT

Karaburun Bilim Kongresi bu yıl gençlerin yoğun katılımıyla gerçekleşiyor. Katılım sayısının geçtiğimiz yıllara oranla daha yüksek olduğu gözlenen kongrede ilk kez Mordoğan beldesinde oturumlar gerçekleştirildi. Kadın sorununa yönelik oturum sayısının çokça olması ilgi çekici bir durum oluşturuyor. Akademi camiasının yanı sıra bu sene sendika temsilcilerinden, direnişçi işçilere, meslek odası temsilcilerine bir çok farklı kesimden katılım ve tebliğ sunuşları da oluyor. İkinci gün sabah saatlerinde belediyenin sağladığı araçlarla Karaburun’dan Mordoğan’a taşınan kongre, Mordoğan Belediye binasının salonlarında devam etti. İkinci günün ana oturumu Türkiye ekonomisi ve krizler başlığıyla yapıldı. Kadın sorunundan, kültüre, hukuktan, kent mekan ilişkilerine kadar pek çok konuda oturumlar gerçekleştirildi. Mordoğan’da gece geç saatlere kadar kalan katılımcılar sahilde ‘Her Halükarda’ müzik grubu ve Serdar Ateşer’in verdiği konserle eğlendiler.

SOLUN ‘80 SONRASI

Katılımın en yoğun olduğu oturum dün gerçekleşen “80’den sonra sosyalist solun dönüşümü” oldu. Oturumda Ahmet Haşim Köse’nin yürütücülüğünde Türkiye solunun temsilcileri konumunda sayılacak isimlerle ‘80 sonrasındaki değişimler neoliberal politikaların işçi sınıfı hareketi üzerindeki etkileri tartışıldı. Aydın Çubukçu, Ertuğrul Kürkçü, Gaye Yılmaz, Ergun Aydınoğlu ve Metin Çulhaoğlu’nun sunuşlarıyla gerçekleşti. Oturum sabah ve öğlenden sonra olmak üzere iki bölümde yapıldı. Sabah yapılan sunuşlarda dün bugün ve yarın başlığıyla incelenen konunun ‘dünü ve bugünü’ işlenirken, öğlenden sonraki oturumda katılımcıların soru ve tartışmaya katılımıyla renkli bir ‘yarın’ tartışması gerçekleşti.

TÜRKİYE EKONOMİSİ VE KRİZLER

Ahmet Tonak’ın yürüttüğü oturumda vergi yasalarını irdeleyen Ferimah Yılmaz, KDV ve ÖTV gelirlerinin bütçenin yüzde 75’ini oluşturduğuna dikkat çekerek vergilerin sermaye aktarımının bir aracı olduğunun, hükümetin kriz bahanesiyle yaptığı KDV ve ÖTV indirimleriyle bir kez daha bu durumun ortaya çıktığını belirtti. Doğuş Otomotiv’in yılın ikinci çeyreğinde bu indirimlerden dolayı yüzde 61 kâr ettiğini dile getirdi. Son yıllarda doğrudan yabancı yatırımlarda 20 milyarın üzerinde artış olduğunu söyleyen Nilgün Erdem, krize rağmen olan bu artışın uluslararası paylaşımın bir göstergesi olduğunu belirtti. Erdem, Türkiye’nin ‘80’den sonraki dönüşümle artan bir dışa bağımlılık durumunun oluştuğunu ifade etti. Erdem, “Bu bir yandan sanayisizleşme sürecini bir yandan da mülksüzleşme sürecini Türkiye’nin gündemine taşıyor.” dedi. Ege Üniversitesi İktisat Kulübü Çalışma Grubu öğrencileri de oturumda sunum yaptı. (Karaburun/EVRENSEL)

NELER SÖYLEDİLER?

Kemal Bağ: Dicle Üniversitesi öğrencisiyim. Diyarbakır’dan 45 kişi geldik. Dileriz ki, ileri ki süreçlerde kongre çalışmaları devam eder. Türkiye’nin çağdaş insanları olarak insanlığımıza ve kendi kültürümüze bir katkıda bulunuyorsak ne mutlu bize.

DEÜ Tıp Fakültesi Öğretim Üyesi İzge Günal: İlk yıldan beri ben işin içindeyim. Şimdi ilk iki kongreyi biraz daha farklı yapmıştık. Bilim sorunlarını tartışan bir kongreydi. Ve gerçekten bir alıcısı vardı. Üçüncü yıldan itibaren artık tematik bir kongre olmaya başladı. Sorun şu: Gerçekte biz bu kongrede ne yapıyoruz? Şimdi bilim üretmiyoruz orası açık, yani böyle kongrelerde bilim üretilmez. Fakat şu anlamda iyi olduğunu düşünüyorum. Türkiye’de sol büyük bir ideolojik saldırı altında. Şimdi bu kongre solun biraz kendisini bulduğu yer. Türkiye’de bizim gibi düşünenler de varmış diyebildiği, bir anlamda da nefes aldığı bir kongre.

Nedim Akay (Eski IBM Çalışanı): İlk defa katılıyorum. Her şeyden önce böyle bir kongre düzenlenmesi gerçekten çok güzel bir olay. Benim gördüğüm en büyük eksiklik çok kitap ağırlıklı bir kongre. Eksik olan kısmı ise çözüme yönelik hiçbir şeyin olmaması. Çözüm kısmında maalesef çok sığ ve umut vaat etmiyor benim için.

1980’den sonra neler değişmedi ki?

Sat, 05 Sep 2009 00:00:00 GMT

Emine Uyar - Serkan Kurt - Halil Sarıkoç

“1980’den Sonra Üniversite ve Korku” başlıklı Dördüncü Karaburun Bilim Kongresi başladı. İzmir’in Karaburun ilçesinde bilim insanları, akademisyenler ve bilimden yana birçok kesimi yanyana getiren kongre, belediye binasında yapılan etkinlikle başladı. Açılış etkinliğinde ilk konusmayı yapan, ev sahibi Karaburun Belediye Başkanı Serdar Yasa, Karaburun’un tarihine atıfta bulunarak; Börklüceli Mustafa gibi aydınlığı savunan insanların Karaburun’da toplandığını belirtti.

İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Aziz Kocaoğlu da, kongrenin başlığına atıfta bulunarak darbelerin Türkiye’ye neler kaybettirdiğini hatırlattı. Kocaoğlu, Türkiye’nin geleceği olacak gençlerin 12 Mart ve 12 Eylül’lerde adeta biçildiğini dile getirdi.

NEOLİBELARİZM SINIFLAR MÜCADELESİNDE BİR DURUM

“80’den sonra” başlığıyla yapılan oturumda; ‘1980 sonrası dünya ekonomisi ve krizler’, ‘Emperyalizmin Türkiye’yi dönüştürme etkisi’ ve ‘1980 sonrası politikalar’ konuları tartışıldı. Oturumda konuşan Gazetemiz Yazarı İzzettin Önder, 1980’lerde başlayarak günümüze kadar kamu kesiminde yoğunlaştırılarak sürdürülen yönetsel ve mali politikaların tek bir hedefe odaklandığını belirtti.

‘Yeni emperyalizm ve Türkiye ekonomisi’ başlıklı oturumun yürütücüsü Prof. Dr. Cem Somel konuşmasında, neoliberalizme yönelik yaklaşımları ele aldı. Somel, sınıflar ve sınıf mücadelesinin görünmediği neoliberalizm algılayışlarına alternatifin, neoliberalizmin emekçilerle burjuva sınıflar arasındaki siyasi ideolojik mücadelede bir durum olarak görülmesi gerektiğini söyledi.

GAZETECİ KENDİNİ NEREDE GÖRÜYOR?

Öğretmen evi salonunda gerçekleşen ‘Medya: eğlence, kışkırtma ve ehlileştirme’ konulu oturumu Gazeteci Erbil Tuşalp yönetti. ‘80 öncesi ve sonrası gazetecilik anlayışının tartışıldığı oturumda, ‘80 sonrası tekelleşen ve uluslararası hale gelen medya kuruluşlarının karşısına nasıl bir alternatif çıkacağı ve mevcut alternatif yayın organlarının durduğu yer tartışıldı. Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi Öğretim Üyesi Yrd. Doç Gülseren Adaklı, 1980’den sonra haberlerin bile eğlendirmek amaçlı olduğunu belirtti. Ankara Üniversitesi İletişim Fakütesi Araştırma Görevlisi Selma Arslantaş ise, gazeteciler arasında yaptığı anketin sonuçlarını aktardı. Gazetecilerin yaptıkları işi nasıl tanımladıklarını ve kendilerini nerede konumlandırdıklarını anlatan Arslantaş, bir genel yayın yönetmeni ile bir muhabir arasında mali ve yaptığı işe bakış açısında uçurum olduğunu belirtti.

ÜNİVERSİTELER ÖZEL ŞİRKET GİBİ

‘Bilim, Üniversite, Sermaye’ konulu oturumu, Düzenleme Komitesi Üyesi Aydın Arı yönetti. Üniversitenin piyasalaştırılmasına dikkat çekilen oturumda, üniversitelerin özel şirketler gibi eleman almaya çalışmasına karşı örgütlenen öğretim elemanları söz aldı. Asistanların tez bitiminde üniversiteyle ilişiğini kesen 50d yasasına karşı yürüttükleri çalışmalardan bahseden öğretim elemanları, üniversitelerdeki kapitalist sistemin saldırılarına karşı örgütlenme vurgusu yaptı. (İzmir/EVRENSEL)

Karaburun Bilim Kongresi’ne davettir

Wed, 02 Sep 2009 23:17:05 GMT

Esin Candan

Yola çıktık. Karaburun’a. Yolculukta kullandığımız araba Sovyet döneminden kalma, hem de rengi kırmızıya boyatılmış… Yolu iyi bilmediğimizden temkinli gidiyoruz. Zaten şöförümüzün en büyük hobisi de araba kullanırken gökyüzündeki bulutları seyretmek. Siz düşünün halimizi!

Karaburun yolundayız, sağ tarafımızda masmavi deniz…Yazımı betimlemelere bulamak istesem; denizlerin arkasında dağlar ufka yükseliyor gibi, çiçekler, kelebekler yeni bir dünya kuruyorlar derdim, ama böyle bir şey değil bizim manzaramız. Sağ tarafta alabildiğine mavi bir deniz korkutabilir sizi, sol tarafta ağaçsız dağlar, ilk baktığında çıplak gelir ve çıplaklıklarımızdan ne zaman korkmadık ki… Mordağan’dan Karaburun yolundaki dağları, sarp taşları görünce önce irkiliceksiniz, sonra çekingen gözlerle etrafı seyredeceksiniz… Sonra mı? Sonrasında bilemem ki sizler ne hissedersiniz ama biz tutulduk kaldık. Yolda şenlikli şöförümüz ve değişmeyen, manzaralı görüş alanımız büyüleyici.

Geldik. Keyifli yolculuğumuzdan bize kalan gülümsemeyle Belediye Başkanı, Kaymakamımız ve kurumlarla yapacağımız görüşmelere başladık. İlk gelişimizden bu yana beş yıl olmuş. Bu yıl kongrenin dördüncü yılı. Geçen sene bir de derneğimiz oldu; Karaburun Gündelik Yaşam Kültür ve Bilim Derneği…Önümüzdeki dönemde bir çok farklı alanda kurslarımız çalışmalarımız ve okullarımız olacak.

Bizler, kongrenin emekçileri, yaşlarımız boylarımız akıllarımız birbirine yakın. Benzer çocukluk ve gençlik deneyimlerimiz var. Benzer oyunları oynamışız, benzer sıkılganlıklarımız, utangaçlıklarımız var; haa doğru ya! Özal’lı yılların çocuklarıydık biz. Kopuşta doğmuşuz, zamklarımız iyi yapıştırmıyor bedenlerimizi ve akıllarımızı…Bakın daha Evren Beyin çocukluğumuzdaki önemini hiç anlatmaya başlamadık bile...Yani bu yılki kongrenin onur konukları olan iki büyüğümüze(!) saygıyla… “Seksenden Sonra…” demek istiyoruz sizlerle. Bizler seksenden sonra çocuktuk; şimdi büyüdük, olduk mu olmadık mı onu bilemem ama seksenli yıllara has ekonomik çıkmazyollara militarizmin tanklarıyla girilmesini hep beraber konuşmazsak, yolumuzu çıkarsokak yapamayacağımıza biz bu yaşımızda inandık.

http://www.karaburun.tk/yazi/karaburun-bilim-kongresi-2009-programi

Sizlere gelince, hâlâ Karaburun’un acemi ve utangaç çekiciliğine kapılmadıysanız, bizimle birlikte Türkiye’de Seksenden sonrasını tartışmayacaksanız, bilimin toplum için yapılması gerektiğini söyleyemeyecekseniz, “güzel günler göreceğiz çocuklar” diye haykıramayacaksınız, yarınlara yiyemeyeceğimiz zeytin ağaçlarını dikelim diyemeyecekseniz… Gelmeyin!

”Sazak’ın dikenleri” ya da bir performansın hikayesi

Wed, 19 Aug 2009 21:00:33 GMT

Hakan Akçura

6 Ağustos 2009 günü, İzmir, Karaburun - Küçükbahçe (Denizgiren) yolu ve günbatımı sonrası alacakaranlığı, Patras’ın Glyfa köyünden gelen 55 yunanlının, köklerine soluk veren Sazak(i) köyünün silueti ile ilk karşılaşmasına tanık oldu. Birkaç yunan yerel yönetici ve Yunanistan Başkonsolosluğu’nu temsilen kimi alt yöneticiler (Bayan Yavasoglou), Karaburun Belediye Başkanı Serdar Yasa, aslında bu buluşmanın gerçek emek vereni, örgütleyicisi olan Karaburun Gündelik Yaşam Bilim ve Kültür Derneği Başkanı Prof. Dr. Zuhal Okuyan ve onun Türk, yunan arkadaşları ile uzundur iki yaka arasında gidip gelenlere dair çalışan bir belgesel ekibi (yönetmen Tahsin İşbilen ve ekibi) onlara eşlik ediyordu.

Otobüslerinden indiler, 2-3 kilometre uzakta, silueti artık geceye teslim olup, kaybolmaya yüz tutan ”o köye” baktılar yaklaşık 10 dakika. Genellikle sustular. Duyulan, en çok yerel politikacıların birbirleriyle konuşmalarıydı... Yaşları 25’ten aşağı olan genç yunanlıların çoğu, yıkık köye sadece şöyle bir göz atıp, giysilerine çeki düzen vererek otobüse bindiler. Sanki onlar için gelen gece, ilk buluşma yemeği, müzik ve dansın beklentisi daha öndeydi. Küçükbahçe köylüleriyle 87 yıl sonra buluşacakları için mi? Genç oldukları ve dünden çok bugüne baktıkları için mi? Bilemedim.

Oysa onların otobüslerinin hemen ardındaki arabamızdan biz yüreğimiz çarpa çarpa inmiştik yola. Ben ve dostlarım, onları, onların gözüyle Sazak’ı görmeye çalışıyor, bu 87 yıl sonra gerçekleşen olağanüstü -en azından bize göre çok- duygusal karşılaşmanın hiçbir anını kaçırmamaya çalışıyorduk. Daha sonra günler geçtikçe gözlediklerimiz, onlar adına yaşantıladığımız duyguların fazla abartılı olup olmadığını sordurtacaktı bana... Bazı şeyler birilerince artık farklı yaşanıyordu; bizim hissettiklerimizden uzak...

Geçmiş

Aynı akşamın günü oysa ben, yaklaşık 250 afişle donattığım Karaburun ilçesi ve yakınlarına, ona daha uzak, Sazak’a daha yakın köyleri de eklemiş, Parlak köyü, Badembükü’nde köylülerle buluşmuş, bir sonraki gün yapacağım performansımla ilgili onları bilgilendirmiş ve anlattıklarını dinlemiştim. Özellikle, 1925 doğumlu, Parlak köylü Softa Mustafa’nın kaygılarını dile getirişi, anlattıkları, annesinden dinlediği ya da şahsen yaşadığı öyküler unutulacak gibi değildi:

”Peki ne olacak onlar yeniden gelince? Topraklarını geri isterlerse? İstemiyorlar mı? O zaman tamam… Dostluk iyi bir şey…”

”Anneannem, Sazak’taki on Türk evinden birinde yaşardı. Orada onların camileri de vardı. Evlerin tümü köyün güney cephesinde sırayla yer alır. Caminin çeperleri yuvarlaktır, bulursun dikkat edersen…”

“Aslında gavurların gitmesini Türkler istemiyordu ama savaştan iki yıl önce onlar sık sık Sakız’a gidip gelmeye ve döndüklerinde de Türklere kötü davranmaya başladılar.”

“Annem anlatırdı, Denizgiren’deki jandarma karakolu gavur karakoluymuş ama komutanı çok adaletliymiş. Gavurlar, bir Türk ailenin koyununu çocuklarının elinden zorla çalmış. Karakol komutanı tüm köylüleri huzuruna çağırıp çocuğa sormuş ’hangisi?’ diye. Çocuk çalanları gösterince de önce bir temiz dövmüşler hırsızları, sonra bir koyunlarını aileye verip, üzerine de değerince para ödettirmişler.

“Kaçabilen gavur kaçabilmiş Sazak’tan ve diğer köylerden. Yine de ordu peşine düşüp denize varmadan ya da denizde yakaladıklarını öldürmüş. Şu koylarda, Denizgiren’de… Kaçan Sakız’a kaçmış.”

“Sazak’ta 20, bizim Parlak köyünde 20 gavur kalmış. Gençmiş komutanı bizim ordunun. Yollamış askerleri Sazak’a, toplatmış hepsini, getirtmiş köye... Arkada kuyular vardır bizim köyde. Yan yana... Onların başında, kimini öldürüp atmışlar kuyulara, kimisi de kendi atlamış. Taşla kapatmışlar üzerlerini.”

”İkinci Cihan Harbi’nde, ben Sazak’ın altında sürüleri otlatırken iki yunan subayı çıktı denizden. Girit’te direnmişler Almanlara. Yenilince de kaçmışlar buraya. Biri İstanbulluydu. Mübadelede gitmiş Yunanistan’a. Vallahi benden iyiydi Türkçesi. Götürdüm teslim ettim jandarmaya...”

Küçükbahçe

İlk buluşma yemeği Küçükbahçe’deydi. Davul zurnayla karşılandı yunanlılar. Sordum, tam otuz üç kadının emeği varmış yerel mutfağın birbirinden güzel örnekleriyle donattıkları masalarda. Ses sisteminin berbatlığı dışında çok şey güzeldi. Uzun bir masaya yerleştirilmişti Sazak’ın çocukları, torunları... Pek oturmadılar yerlerinde. Dans ederken kaynaştı Ege’nin iki yakası en çok. Mikrofon bana da düştü, duyurdum bir sonraki gün yapacağım performansı, nedenini...

Yine de bir şeyler tuhaftı o gece. Yunanlıların kıvrak, çok hareketli, neşeli danslarına verilen cevaplar, bizim efelerimizin savaşçı, mağrur danslarıydı hep. Çalınan üç türküden ikisinde, Sazaklıların masasını çeviren ve Küçükbahçelilerden çok yazlıkçılarla dolu izleyicilerin ağır suskunluğunda, alttan alta Parlak köylü Softa Mustafa’nın ilk sorusundaki kaygıları hissetmek,”sınırın nereye kadar olduğunu ileten” gizli uyarı cümlelerini duymak mümkündü. Köylülerse, konukseverliğin en güzelini göstermek çabasındaydı hep. Belgesel ekibinin 8 koldan çalışan kamerası, bu buluşmadaki ”olması gereken” ama henüz ”istendiği kadar olmayan” duygu yoğunluğunu, sıcaklığı, zorlayarak, arayarak, her şeye rağmen bulmaya çalışarak çekme derdindeydi.

Sazak(i)

Ertesi sabah, duyurduğum gibi gün doğarken yürüyordum Sazak’a varan patikanın üzerinde... Elimde koca bir çanta, içinde bahçıvan makasım, azığım, suyum ve kameralarım. Uzun uzun izledim köyü dört bir tarafından o çok özel ışıkta. Arı vızıltıları giderek artmaya başladı, uzaklardaki keçi sürüsünün çanlarını duydum. Serinlik yerini hızla tüm gün bedenimi kavuracak olan sıcaklığa bırakmaya başladı. Rüzgar yamacın, yakın tepelerin, dağların, denizin, Midilli’nin, Sakız’ın kokusunu taşımaya...

En arka mahalleden başladım devedikenlerini kesmeye. Altından kalkmaya çalıştığım şeyin kapsamını ve olanaksızlığını fark edince hedefimi küçülttüm. Sadece eviçlerini temizlemeye karar verdim. Her evden kendimce iznimi isteyerek, alarak başladım performansıma. Üçüncü evde, performansıma çağrım üzerine gelen, katılan olacaksa, bulunduğum ve çukurda kalan yerden onları göremeyeceğimi, karşılayamayacağımı anladım, tırmanmaya başladım köyü.

Bu sefer en yukardan, manastırdan başladım dikenleri temizlemeye… Manastırı içinde dolaşılabilir hale getirdiğimde, dikenlerin sakladığı eski Türkçe bir mermer yazıtı ve mezar soyguncularının taşların altına gömüp sakladığı kazma ve küreği ortaya çıkarmıştım.

Performansı olabildiğince kaydettim. Güneş yükseldikçe içinde kaldığım gölgesizliği, yorgunluğumu, susuzluğumu, açlığımı, güç toparlamamı, dinlenmemi, yeniden ve daha hızla işe girişmemi.

Manastır dahil toplam 9 mekanı temizleyebildim sadece dikenlerden. Yanı sıra bir kuyuyu ve bir ana sokağı… Dror (Feiler), Gunilla (Sköld-Feiler) ve Leyla (karım) akşamüstü saat beşte yanıma gelene kadar sadece iki ziyaretçim oldu: Bir önceki gece Küçükbahçe’de yaptığım duyuruyla yola koyulan Bergamalı felsefe öğretmeni bir babayla, onun İngilizce öğretmeni kızı. Sorduydum ama o yorgunluğun ardından unuttum not etmediğim isimlerini. Benimkinin iyice azaldığını öğrenince sularını ve gerek olmadığını söylesem de armutlarını paylaştılar benle. Bir de dayanışmalarını… Çok sağ olsunlar. Oysa ilk duyurumun ardından en az kırk kişi “katılacağını” iletmişti performansa. Anlayacağınız her zamanki hikaye, bizim millet çok katılımcı ama sadece lafta…

Dror, köyü, toprağını, taşlarını, ışığını ve beni uzun uzun soluduktan sonra olağanüstü doğaçlama müziğiyle katıldı performansıma. Karaburun’un benzersiz doktoru ve aktivisti İbrahim Sivrikaya’nın, günlerce ona buna sorup bulduğu, Dror’a verdiği ve anladığım kadarıyla alıştığının çok dışında bir yapısı ve bir dizi teknik sorunu olan klarnetten o özel “çığlık” yükseldiğinde ruhumun biriken tüm zehri boşaldı toprağa. Asıldım bahçıvan makasıma. Performansın bu son dakikalarını Gunilla ve Leyla çekti.

Biz köyden tam ayrılırken, Sazak(i) çocukları ve torunlarının gelişinde en az bu taraftaki düzenleyiciler kadar emeği olan Andreas Baltas rehberliğinde Vartholomio Belediye Başkanı Christos Vrionis, Başkan Vekili Kostas Papadopoulos, eski bir Sazak sakininin torunu olan Nikos Gialamas’ın arayışına tanıklık etmek üzere bir gece önceki belgesel ekibi eşliğinde Sazak’a geldiler. Manastıra girdiklerinde Kostas’a hoşluk olsun diye “burayı sizin için dikenlerden temizledim,” dedim İngilizce… Beş on dakika sonra yanıma gelerek “bu kirli tarihi de temizleyebildin mi?” diye sordu, o çok akıllıca diye düşündüğü bir cümleyi ne tür bir insana yönelttiğini bilemeyen insanların cahil çiğliği ile… Yazık! Cevap vermedim.

Ayrıldık Sazak’tan. Heybetli kanat sesleri sessizliğin içinde patlayan iki büyük ve kara kartal eşlik etti bize gökyüzünde. Dror, kimsenin insan ya da traktör yollayamadığını öğrenince 30 kilograma yakın ağırlığı olan beyaz mermer yazıtı Sazak(i) ve anayol arasındaki 2 kilometrelik patikada sırtında taşımak konusunda çok ısrarcı oldu. Onları utandırmak istercesine…

Sarpıncık

7 Ağustos’un buluşma yemeği Sarpıncık’ta olacaktı. Sarpıncık’ta bizi, Dr. İbrahim ve onun bilgilendirmesiyle görevdeki son on beş gününe giren Karaburun Kaymakamı İlker Özerk Özcan karşıladı. “Size ne yazık ki Sazak’ın gerçek sahibi olan mezar soyguncularının kazma ve küreğini ve dikenler sayesinde bulamadıkları bir yazıtı, umarım bundan sonra orası korunur diye, ama çok da umutlanmadan teslim ediyorum,” dedim. Teşekkür etti ama aslında cevap vermedi.

Gece, bana göre Küçükbahçe’dekinden daha güzel geçti. Dostlarımın sıcaklığının, mikrofonda yer alan olağanüstü bir yerel klarnet ustasının, tüm konukların bir çember biçiminde yerleşmelerinin, iyileştirilmiş ses düzeninin, Sarpıncık köylülerinin davetkar danslarının, inanılmaz lezzette mezelerin ve performans sonrası çok mutlu yorgunluğumun, bir önceki gece hissettiğim ”sınırın nereye kadar olduğunu ileten” gizli cümleleri bu kez duymamamın bu duygumda payı elbette vardır.

O akşam, Nikos Gialamas’ın ne yazık ki atalarının kemiklerine çok kolaylıkla ulaştığını öğrendik.

Gelecek…

Benim, bizim için 2. Karaburun Türk-Yunan Dostluk Günleri o gece sona erdi. Karaburun ve Mordoğan’daki son iki büyük konsere biz katılmadık. Eminim onlar da güzel geçmiştir.

Şimdi yaklaşık üç saati bulan kayıtlarımdan bir performans belgeseli kurgulamaya başlayacağım. Bir iki haftaya yayınlar, paylaşırım sizlerle...

Tüm bu yolculukta beni en çok şaşırtan şey neydi bilmek isterseniz, Sazak(i) çocukları ve torunlarının, bu metnin başında okuduğunuz ve yapacağım filmde izleyeceğiniz o uzak bakışları dışında zahmet edip de Sazak(i) yoluna hiç düşmemeleri, buna kalkışmamalarıydı derim. Dünden çok yarına bakmak istemenin sonucu buysa hayatta artık, en azından o 55 insan için, ben biraz daha umutsuzum artık bu dünyanın geleceğine…

Sazak ne kadar sahipli, ne kadar sahipsiz olduğunu hiç umursamadan güçlü siluetiyle duracak hep ana kara ve adalar, iki halk, geçmiş ve gelecek, acı ve mutluluğun arasında… Ben de onunla birlikte.

http://open-flux.blogspot.com/2009/08/sazakn-dikenleri-ya-da-bir-performansn.html

Sazak'ın dikenleri

Thu, 06 Aug 2009 21:31:52 GMT

Hakan Akçura

Sazak ya da Sazaki...

İzmir Karaburun'da, sakinlerinin bağlarında lezzetli şaraplar ve pekmezler üretmek için rizaki üzümleri yetiştirdiği ve 1922 yılında diğerleriyle birlikte zorla boşaltılan bir rum dağ köyü. Yeni yeni öğreniyoruz ki, dillerinin Türkçe olması ve hatta Rumca’yı bilmemeleri, Karaburun koylarından denize dökülmelerini, birçoğunun öldürülmesini, arkalarından köylerinin talan edilmesini engellememiş.

Karaburun kendimi neredeyse yerlisi saydığım ve 35 yıl önce yerleşip, sürekli gelip gittiğim bir kasaba... Defalarca yanından geçip, o çarpıcı silüetini zihnime kazımış, hikâyesini öğrenmiş olsam da ancak geçen hafta ziyaret edebildim Sazak'ı. Kalakaldım. Benzerini yıllar önce Fethiye Kayaköy'de yaşadığım gibi kara bir taş çöreklendi yüreğime.

Sonra öğrendim ki, bu yıl ikincisi düzenlenecek Karaburun Yarımadası Türk-Yunan Dostluk Günleri'nde Sazak sakinlerinin çok yaşlı çocukları gelecek Yunanistan, Patras yakınlarından buralara... Sayıları 50'yi aşıyor. Ben de onların da katılacağı ve komşu Sarpıncık köyünde düzenlenecek müzikli, kahkahalı ve belki bol da gözyaşlı akşam yemeğinin düzenleneceği gün bir performans yapmaya karar verdim Sazak'ta.

Geçen hafta yüzlerce fotoğrafını, her boş evden izin isteye isteye çektiğim ilk ziyaretimde bacaklarıma dolanan ve koca köyü yürek dağlayan bir örtü gibi kaplayan Sazak'ın devedikenlerini, 7 Ağustos 2009 gündoğumundan batımına kadar temizlemeye çalışacağım.

O güne kadar ise, performans duyuru posterini kasabaya ve tüm yakın köylere Karaburun Belediyesi'nin yardımıyla yaygın dağıtıp, bu katılıma açık performansıma başka insanlar da gelecek mi diye merak edeceğim.

Sazak'a Parlak köyünün yakınlarındaki patikalardan benim adımlarımla yaklaşık yarım saat yürüyerek varılabiliyor. Haliyle istek, karar ve çaba gerekecek katılmak isteyen herkese...

Kendi kaderlerine ve aslında mezar soyguncularına terk edilen, yine de zamana karşı acı öyküleriyle direnen bu köylerin üzerindeki örtünün benim ardımdan kaldırılması ve Türkiye-Yunanistan halklarının dostluğunun her gün daha da gelişmesi dileğimle...

Bu güncel sanat etkinliğim, Karaburun Gündelik Yaşam Bilim ve Kültür Derneği ve Karaburun Belediyesi tarafından destekleniyor.

Ek bilgiler:

2.Karaburun Yarımadası Türk-Yunan Dostluk Günleri

Geçtiğimiz yıl Karaburun Şenliği kapsamında yapılan Türk-Yunan Dostluk Gecesi çok ses getirince imece usulü yapılmaya çalışılan bu etkinliğin ikincisinin bu yıl Karaburun Şenliği'nden ayrı olarak dört gün sürecek bir şekilde yapılması planlandı.. Karaburun Gündelik Yaşam Bilim ve Kültür Derneği'nin öncülüğünde Karaburun Belediyesi'nin katkılarıyla oluşturulan etkinliğin en önemli özelliği sanatçıların dostluk için gelip ücret istememeleri. Bu yıl aramızda mübadele ile giden Karaburunlu rumların çocuk ve torunları, Midilli ve Sakız'dan gelen konuklar ve merkezi Atina’da olan Türk-Yunan Dostluk Derneği’nin temsilcileri olacak.

Katılan gönüllü sanatçı, müzisyen ve müzik grupları:

Serap Tamay & İsmet Tezcan

Her Halukarda

Şinasi Kula

Ümit Mutlu

Ali Fuat Aydın & Cenk Güray

Yazaka (Ozan Özdemir ve arkadaşları)

Gastibelza (Fotini, Dimitris, Yves ve Dinos)

Lesbos Folk Group

Dror Feiler

Hakan Akçura

Etkinlik tarih ve yerleri (genellikle akşam saatleri):

6 Ağustos 2009, Küçükbahçe Köyü

7 Ağustos 2009, Sarpıncık Köyü

8 Ağustos 2009, Karaburun Merkez

9 Ağustos 2009, Mordoğan Merkez

6. Karaburun Şenliği 15-16 Ağustos'ta

Mon, 20 Jul 2009 17:14:48 GMT

8 Ağustos Cumartesi

21.00 Konser: Türk-Yunan Dostluk Buluşması. Nergis Çay Bahçesi

15 Ağustos Cumartesi

14.00 Denize Balık Bırakma Etkinliği. Bodrum Cafe önü (Akuatur’un katkılarıyla)

15.30 Şenlik sergilerinin açılışı

17.00 Panel: Balık ve İnsan. Belediye Etkinlik Salonu

Katılımcılar: A. Nedim Atilla, Defne Koryürek, Nilhan Aras, Dr. Eren Akçiçek

21.00 Konser: Şişedeki Sinek rock band. Nergis Çay Bahçesi

16 Ağustos Pazar

10.30 En İyi Üzüm yarışması. Nergis Çay Bahçesi

21.00 Konser: Soner Olgun. Nergis Çay Bahçesi

“Düzensiz Sistemler” sempozyumu 20-27 Ağustos’ta

Wed, 15 Jul 2009 15:32:26 GMT

Türkiye Düzensiz Sistemler Çalışma Grubu tarafından 2001 yılından bu yana İzmir - Karaburun’da organize edilen sempozyum, ülkemizde "Düzensiz Sistemler" (kaotik sistemler, karmaşıklık, simülasyon, kendiliğinden-örgütlenme gibi) konusunda çalışmalar yapmakta olan çeşitli alanlardaki bilim insanlarını, sanatçıları, yazarları ve konuya ilgi duyanları bir araya getirmek, bu konu ile uğraşanlara bilgi alışverişinde bulunma ortamı sağlamak, bu konudaki çalışmaları takip etmek ve ileriye dönük çalışmalar için bir tartışma ortamı oluşturmak amacıyla düzenlenmekte.

Bu yıl 9.su düzenlenecek olan uluslararası sempozyuma da Türkiye’den ve yurtdışından yine çalışma alanlarında tanınmış insanlar katkıda bulunacak.

Sempozyumumuz konuya ilgi duyan herkese açık ve kayıt ücreti yok.

Sempozyum hakkında daha iyi bir fikir verebilmesi açısından 2001 yılından bu yana Karaburun’da gerçekleştirilmiş sempozyumların programlarının, katılımcı listelerinin ve fotoğraflarının yayınlandığı web sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.

Sempozyum web sayfası: www.duzensizsistemler.blogspot.com

Ayrıca Karaburun Belediye Başkanı Sayın Serdar Yasa ile tüm belediye çalışanlarına ve değerli Karaburun halkına desteklerinden dolayı teşekkür ederiz.

Çalışma Grubu Adına,

G.Çiğdem Yalçın